Nachtgedachten

Nachtgedachten

Een oranje mens

'Waarom deel je ze niet, die gedachten van jou? Waarom begin je geen blog?' Dat vroeg een andere levenstrapeziste me. Want in dit drukke tijdperk zien we elkaar te weinig en hebben we te weinig uren, minuten, seconden om van gedachten te wisselen. 'Als je een blog had, kon ik je lezen,' zei ze nog. Die gedachte stond me wel aan. Ik heb altijd al gewild dat mensen me konden lezen. Maar u weze gewaarschuwd. Mijn gedachten zijn soms zwarter dan de nacht. Al kan ik ook een erg oranje mens zijn.

De proloog van Vals Nest

SchrijfselsPosted by Beatrijs Peeters 2016-07-12 13:24:37
De eerste bladzijde gepubliceerd online :-)

  • Comments(0)//nachtgedachten.beatrijspeeters.be/#post30

Dame

SchrijfselsPosted by Beatrijs Peeters 2013-10-09 19:41:50
Vandaag is de nacht een ongenode dikke dame. Ik geef haar een duw. Mijn handen verdwijnen in haar buik als in een suikerspin. Ze bevriezen in de donkerte. Verschrikt trek ik ze terug. Te laat. Zwarte stroop glijdt bij me binnen, druppelt langs het infuus van mijn aders naar mijn hoofd. Mijn hersens vallen stil. Er is alleen nog die grauwe moloch, mijn liefste vijand. Ik geef me over. Morgen zal er weer licht zijn.

  • Comments(0)//nachtgedachten.beatrijspeeters.be/#post22

Matti

SchrijfselsPosted by Beatrijs 2012-02-29 16:56:43


Nooit meer
wegkijken
Liever blind
dan nog
meer
te moeten
missen
van jouw
stralen

Foto en tekst voor de familie van een jongen die veel te vroeg een ster werd.

  • Comments(0)//nachtgedachten.beatrijspeeters.be/#post11

Verdriet

SchrijfselsPosted by Beatrijs 2011-12-07 21:48:53

Je kunt verdriet niet delen. Niet in de zin van : 'Hé joh, geef maar een stukje aan mij, dan wordt het bij jou minder.'

Je vermenigvuldigt het op die manier. Het wordt groter.

Het smeert zich uit als een rode wijnvlek op een smetteloos wit tafellaken.

Je kunt verdriet niet delen.

Het kan worden gekloond.

Iemand herkent het, of voelt het aan. Neemt het voor een stukje met zich mee.

Ook zo wordt het groter.

En het is niet langer jouw verdriet.

Het heeft een andere kleur gekregen.

De kleur van wie het nu met zich meedraagt. Van wie het zich eigen maakt.

Je kunt verdriet niet delen.

Er zijn geen feilloos juiste woorden die jouw verdriet kunnen tekenen.

Er is geen mogelijkheid te schilderen, te zingen, te schreeuwen hoe dat zwarte gat je naar adem doet snakken,

je leegrooft,

je tegen de grond drukt.

Je kunt verdriet niet delen.

Soms herken je het

op een trieste manier,

zoals de aarde weet dat op lichtjaren verwijderd

er een planeet met zoveel procent van haar eigenschappen

rondwentelt in het oneindige heelal.

  • Comments(0)//nachtgedachten.beatrijspeeters.be/#post4

Nacht (bis)

SchrijfselsPosted by Beatrijs 2011-12-07 21:47:44

De nacht heeft

gemoedelijk haar armen om me heen geslagen.

Ze duwt me naar het lege blad,

geeft me een schouderklopje,

nipt giechelend van mijn glas,

- te zwaar voor haar -

ze laat me zuchtend achter

in een gulzig-gele plas licht.

In de tuin neemt ze een hap lucht

schudt mijn spinrag van zich af,

port plagend een vogel wakker

die statig schril een liedje fluit

en dan weer indommelt

in het dekbed

van zijn zijden veren.

De nacht aait mijn wang

veegt er het zout weg

en knikt sussend

wanneer mijn knijpende hart

zijn inkt uitsmeert.

Ze zal alvast

koffie zetten.

  • Comments(0)//nachtgedachten.beatrijspeeters.be/#post3

Maan

SchrijfselsPosted by Beatrijs 2011-12-07 20:28:49
Ik strekte mijn arm
bedekte de maan met mijn hand
zag de nacht
roze.

  • Comments(0)//nachtgedachten.beatrijspeeters.be/#post0