Nachtgedachten

Daar is het danGedachten

Posted by Beatrijs Peeters 2016-08-09 21:47:17

Na twintig jaar, weer eens een leesboek uitbrengen. Het doet wat met een mens.
Lees een stukje mee. Hopelijk maak ik u nieuwsgierig?
Klik op het pdf-icoontje.
Laat me weten wat u ervan vindt.

Drago wordt opgenomen in een pleeggezin. Hij wil er zich niet thuisvoelen, want dat ziet hij als verraad aan zijn echte ouders. Zijn pleegzus, Lisa, is minder aardig dan iedereen denkt. Zij verbergt veel voor haar ouders, en ziet Drago als een concurrent. Hoe sneller Drago weer vertrekt, hoe beter. De twee jongeren moeten tegen wil en dank samenleven in een huis dat gonst van geheimen en onderdrukte gevoelens.

Een bloedstollend verhaal over hoe samenleven nooit vanzelfsprekend is. Over keuzes maken en de gevolgen ervan dragen, je openstellen of afsluiten voor anderen. Beatrijs Peeters legt met een vlijmscherp mes haar personages bloot.

Blog image








De proloog van Vals NestSchrijfsels

Posted by Beatrijs Peeters 2016-07-12 13:24:37

Blog image De eerste bladzijde gepubliceerd online :-)

Café Blogs die ik volg

Posted by Beatrijs Peeters 2016-03-24 12:30:11

http://www.cafeauxlettres.com/

Mooie, verfrissende, boeiende blog over boeken en veel meer!

RedacteurGedachten

Posted by Beatrijs Peeters 2016-03-17 20:41:28

Sommige redacteuren zijn mislukte schrijvers - maar dat zijn de meeste schrijvers ook.
- T. S. Eliot.

BlogsBlogs die ik volg

Posted by Beatrijs Peeters 2016-01-05 11:18:52

http://blog.creatiefschrijven.be/

http://www.arnongrunberg.com/blog

http://www.schrijvenonline.org/blog

http://milfje.blogspot.be/

http://lieselottedesnijder.be/

https://hullerombullerhuset.wordpress.com/

http://jeugdliteratuur.org/blog/

http://pietersteinz.com/


VoorbijGedachten

Posted by Beatrijs Peeters 2015-12-24 18:38:13

Blog image

Daar ligt het dan, het oude jaar, al bevroren in de tijd. Licht was het, licht en warm, koud soms, ontroerend, sterk en ongrijpbaar. Ik neem het mee, een beetje. Op weg naar onbekend en anders. Dag dag, zeg ik nog. Da-ag. Het luistert al niet meer.

Lachen en huilenGedachten

Posted by Beatrijs Peeters 2015-06-11 12:38:15

Op een dag bots je op zo'n website:

http://kerfox.com/perfect-imperfections-embracing-and-empowering-positive-body-image-ker-fox-photography-st-francis-midwives-birthsource/

Je voelt je lichaam kraken van leegheid. Een rots die je weer even verplettert. Jaloezie.
Zo schoon, tegelijkertijd. Zoveel om blij om te zijn.





DansenGedachten

Posted by Beatrijs Peeters 2015-05-04 21:07:31

Ik zit in de donkere ergernis van een theaterzaal. Een snuivende heer aan mijn rechterkant, een wiebelvoet tegen de rug van mijn stoel, een kwebbelend echtpaar linksvoor, een laatkomer die de zaal doorkruist, de geur van zweet en te veel theaterrook ... Afijn, u kent dat wel.
Dan komt er een engel het podium op. Niet echt natuurlijk. Ik word al eens wat lyrischer als het over de kleinkinderen gaat, al stroomt er geen druppel bloed van mij door hun aderen.
Zij is de oudste van het nest. Een zucht geleden was ze nog een vers kuikentje, pluizig en schreeuwerig, nu huppelt ze gecontroleerd met een ernstig geconcentreerd gezicht op een melodie die niet bij haar leeftijd hoort. Haar lichaam is een en al spankracht, is dat altijd al geweest, maar kreeg door de jaren heen meer ritme.
Halverwege haar dansje verdwijnt ze van het podium, om tien tellen later in een glitterjurk terug te verschijnen, met datzelfde ernstige snuitje, maar met net iets meer schwung. Door die glitters allicht.
Alleen werkelijk grote diva's à la Minelli en Madonna schudden tijdens de show moeiteloos de kleren van zich af om met pluimen of tijgervelletjes of glitters het publiek te verrassen.
Deze kleine glitterdiva heeft geen oog voor haar publiek, ze heeft genoeg aan zichzelf, haar lange elastische benen en haar glinsterende jurk.
In mijn ooghoek houden haar ouders de adem in, trots en nerveus en lacherig en blij.
Wanneer het applaus al uitgestorven is, en een rist andere ernstige danseresjes de juiste pasjes en elkaar volgen, waart een spook in mij rond.
Een spook dat proeft naar zout en gemis.











SchrijvenGedachten

Posted by Beatrijs Peeters 2015-04-08 10:01:29

'Niets is gemakkelijker dan zo te schrijven dat geen mens het begrijpt; niets is moeilijker dan belangrijke gedachten zo uit te drukken dat ieder mens ze begrijpt.
Dank u meneer Schopenhauer :-)

Blog image

DameSchrijfsels

Posted by Beatrijs Peeters 2013-10-09 19:41:50

Vandaag is de nacht een ongenode dikke dame. Ik geef haar een duw. Mijn handen verdwijnen in haar buik als in een suikerspin. Ze bevriezen in de donkerte. Verschrikt trek ik ze terug. Te laat. Zwarte stroop glijdt bij me binnen, druppelt langs het infuus van mijn aders naar mijn hoofd. Mijn hersens vallen stil. Er is alleen nog die grauwe moloch, mijn liefste vijand. Ik geef me over. Morgen zal er weer licht zijn.

Schone leeftijdGedachten

Posted by Beatrijs Peeters 2013-01-11 17:53:55

Voor eens en voor altijd: er is geen 'schone leeftijd' om te sterven. Die woorden bieden geen troost. Ze wekken alleen maar woede op.

ZeelandGedachten

Posted by Beatrijs Peeters 2012-12-13 13:32:41

Blog image
Af en toe vlucht ik. Weg van alle drukte. Naar Zeeland. Het land bij de zee.
Al sinds mijn kindertijd word ik erdoor aangetrokken. Mijn ouders vertelden me dat de gynaecoloog bij mijn geboorte in allerijl van zee moest komen. Ik vermoed dat de zeelucht nog om hem heen hing toen ik ter wereld kwam. Die lucht blijft me lokken.
Het land bij de zee is het enige land waar ik, zomer of winter, mezelf kan terugvinden. De misantroop in mij mag dan vrij. In dit land hoef ik, voor even, alleen maar van mezelf te houden. Al de rest (ook al klinkt rest als iets kleins, het is iets enorms!) hoeft eventjes niet.
Zeg nu zelf, als u naar de foto kijkt ... wat heeft een mens nog meer nodig?


NobodyGedachten

Posted by Beatrijs Peeters 2012-10-12 11:30:59

'Don’t wait for anybody to do anything for you, ever. If you don’t do it on your own, nobody is gonna do it for you. I promise.'

(Michael Shannon, Artistiek Directeur Koninklijke Balletschool Antwerpen)

Iets om vandaag eens serieus over na te denken ...



WaaromGedachten

Posted by Beatrijs Peeters 2012-10-09 13:11:24

'Waarom doen ze het?' vraagt hij me. Zijn grote, blauwe ogen twee breekbare vraagtekens. 'Ik snap het niet.' Hij zucht. Zijn schoudertjes zijn gaan hangen.
Ik wou dat ik hem kon helpen.
Maar ik kan het niet.
Soms maak ik een grapje.
'Klop er maar op,' zeg ik dan. 'Schud die pesterijen maar uit hun lijf.'
Hij weet dat ik het niet meen.
Hij weet niet dat ik het in mijn diepste, zwartste dromen al vaak deed.
Ik knalde met mijn vuisten al die eigenwijze neuzen tot moes. Die van nu en die van toen.
Ik maakte hem al vaker duidelijk waarom mensen gaan pesten. Ik leg uit wat 'frustratie' is. Hoe klein pesters vanbinnen zijn. En hoe groot hij wel is, met zijn absorberende, gulle hart.
Echt helpen doet het niet. Zijn zelfvertrouwen is nog in de maak.
Ik denk aan vroeger. Hoe ik als uk in de veilige wereld van thuis ronddobberde. Ik wist nog niet dat de wereld daarbuiten zwart en hard kon zijn. Ik wist nog niet dat vriendinnetjes van vandaag, een dag later net zo lief weer vijandinnetjes konden worden. Ik wist nog niet dat ik in mijn puberteit dagelijks de spitsroeden zou lopen. Dat mijn toekomst daardoor zou worden getekend. Dat het me jaren kostte en heel veel harnassen, om ervan af te raken. Van die scherpe woorden, die bleven echoën in mijn onzekere hoofd. Van het venijn.
Ik droom nog vaak van een wereld zonder die hardheid. Een wereld zoals ik als uk dacht dat die was. Een veilige plek.
Ik probeer de jongen naast me die veilige plek te geven. Een plek waar hij kan bouwen aan zichzelf. Waar hij vertrouwen vindt. Zodat hij sterk wordt. Sterker dan ik ooit was.
Ik knuffel hem nog even, kijk in zijn ogen en zeg hem: 'Denk erom: jij bent veel groter dan zij.'
Hij knikt en zegt: 'Uhu.' Op die leeftijd praat je niet vaak met hele woorden.
Hij springt uit de auto, zwaait zijn rugzak over zijn schouder en loopt het pad op, een tikkeltje voorovergebogen.
Ik ga een beetje dood achter mijn stuur. Ik wil hem zo graag in het holletje onder mijn arm stoppen, dicht bij mijn hart. Ik wil hem zo graag voor altijd beschermen, behoeden voor al wat kwaad en slecht is.
Hij heeft zich intussen omgedraaid en hij zwaait naar me. En hij gooit een kushandje. Ook daar zullen ze hem mee uitlachen. Maar hij blijft het doen. Zo zit hij nu eenmaal in elkaar. Sterker dan ik.
Gelukkig maar, denk ik, terwijl ik met mijn bange hart van hem wegrijd.





PleaseGedachten

Posted by Beatrijs Peeters 2012-10-05 11:19:36


Blog image

GrootzaamheidGedachten

Posted by Beatrijs 2012-06-05 07:52:42

Ik noem het de uren van grootzaamheid. Die nachtelijke uren die beginnen met wakker schrikken uit een droom. Je hart klopt sneller en harder dan het behoort te doen, zo midden in de nacht. Maar je hersens nemen het al snel weer over. Ze vertellen je dat alles goed is. Het was maar een droom. Je ligt veilig in je bed. Je hebt nog uren slaap te goed. Langzaam gaat je hart terug in normale modus. Je draait je op een andere zij. Je trekt het donsdeken wat dichter tegen je aan. Je zoekt die ene lijn die je terug naar de wereld van de slaap trekt. Je wilt opnieuw wegglijden. Maar je grijze cellen (these little grey cells, nietwaar monsieur Poirot) ruiken hun kans. Ratelend schieten ze in werking. En dan moet je ook nog plassen. Je stelt het uit. Je wilt naar een nevelwereld. Ergens tussen leven en dood. Een wereld waar je lichaam en geest kunnen opladen. Waar geen zorgen zijn. Waar überhaupt geen gedachten zijn. Toch?

Je blaas werkt niet mee. Ze dringt zich heviger aan je op en uiteindelijk schuif je onder de dons uit en sluipt naar de wc. Je plast zo stil als je kan - je lief slaapt licht - en met je ogen dicht. Zo hoop je je hoofd te foppen. Je bent eigenlijk niet wakker. Zo dadelijk kruip je terug in dat warme nest en glijd je opnieuw een droom in.

Maar het is al te laat. De grootzaamheid heeft al toegeslagen. Achter je gesloten ogen is het laatste beeld van je computerscherm al in 3D opgedoken. Een to-dolijstje dringt zich aan je op. Geen klein post-it'je, zoals op je bureau, maar een lijst zo groot als een reclamepaneel aan de bushalte. En dat is nog maar het begin. Je kijkt naar de klok en merkt voor het eerst dat er tussen de uren en de minuten een dubbele punt staat dat flikkert. Aan uit, aan uit, aan uit. Niet eens per seconde. Niet op letten, schreeuw je tegen jezelf en je sluit je ogen. Je draait je om, met je rug naar het geflikker. Je bedenkt dat je nog een andere klok hebt, eentje die niet flikkert. Of wel? Die oude klok, die kocht je toen je nog alleen woonde, toen je op je eigen bizarre ritme leefde en ... Stop!

Je gaat op je rug liggen. Een vogel schrikt op uit zijn slaap, fluit een schrille toon, valt weer stil. Je herinnering gaat terug naar die ene nacht, waarin je niet sliep, toen je hand eindeloos bleef voelen aan je buik, vruchteloos op zoek naar tegen beter weten in. Je dwingt je gedachten naar vrolijker dingen. Vakantie. Rust. Een to-dolijst wordt op je plafond geprojecteerd. Wat nog te doen voor je kunt vertrekken. Wat nog te regelen voor onderweg.

Je draait je opnieuw op je zij. Alsof de stand van je lichaam je gedachten kan bepalen. De kamer vult zich, samen met de rustige ademhaling van je lief, met je vader, die je nog steeds mist, met je pleegzoon, die je zorgen baart, met de woorden die je allemaal nog wilt schrijven.

Alles wordt groter. Het gemis, de zorgen, de woorden. Je hoofd lijkt een enorme zeppelin waarin alles wat een mens maar kan denken door elkaar heen bolt en botst.

De grootzaamheid wint. Altijd. Er bestaat maar een remedie. Opstaan. Stilletjes de kamer uit. Naar beneden. Een klein lichtje aan. Een kop koffie. Schrijven.

Kleine letters op een klein scherm. Ze vatten de grootzaamheid, bouwen er een kader omheen. In mijn hoofd komen alle snelwegen samen.

Wanneer straks de wekker afloopt, zal ik moe zijn. Maar er zullen gedachten vastliggen. Die komen mijn slaapkamer niet meer in.

HappinessGedachten

Posted by Beatrijs 2012-03-22 13:27:00

Rules for Happiness: something to do,
someone to love, something to hope for.

~ Immanuel Kant

Blog image

KipGedachten

Posted by Beatrijs 2012-03-20 10:47:04

Blog image

Well, is it? I'm sure!

AlleenGedachten

Posted by Beatrijs 2012-03-19 18:14:33

Alleen zijn of eenzaam? Het verlangen is naar beide.

MattiSchrijfsels

Posted by Beatrijs 2012-02-29 16:56:43

Blog image

Nooit meer
wegkijken
Liever blind
dan nog
meer
te moeten
missen
van jouw
stralen

Foto en tekst voor de familie van een jongen die veel te vroeg een ster werd.

DepressieGedachten

Posted by Beatrijs 2012-02-20 16:06:22

Ik zie al een heleboel wegduikende hoofden, ogen die gauw een andere kant uitkijken, een muis die wegklikt. Dus schrijf ik het nog maar eens neer. Voor die ene die nog half en half een grap verwacht, of een halfslachtig weerbericht.
Depressie.
Het woord weegt zwaar, zo zwaar als het staartje aan de p dat loodrecht naar beneden wijst, als hing er een schietlood aan.
Had u al eens last van een depressie? En - voor de duidelijkheid - ik heb het over dat zwarte gevoel in uw geest, niet die letterlijke wolk of kolk die overdrijft en iemand als Frank De Boosere doet watertanden.
Nee, u natuurlijk niet. U heeft al wel eens een dipje. Vast wel. Maar een depressie? Zo'n angstaanjagende stinkende pot vol treurnis en vermoeidheid? Die laat u aan u voorbijgaan. Daar kiest u voor, zegt u beslist.
Er zijn momenten in het leven die mij te zwaar wegen. Ik krijg ze niet weggevaagd, al borstel ik nog zo driftig door mijn ziel.
Dit is zo'n moment. Het duurt al weken.
Het angstzweet breekt u nu helemaal uit. Die lelijke spatten van woorden bedreigen uw gelikte, afgeborstelde, blinkende wereld. Maakt u zich geen zorgen.
Om uw glanzende bestaan.
De zon schijnt. Ook voor mij. Ik kan genieten van Bach en Coldplay. Ik ga sporten. Mijn werk is netjes op tijd af. Ik glimlach en luister en praat en zing zelfs af en toe. Maar in mijn hoofd kreunt een zieke walvis onophoudelijk een klaaglied. Soms staar ik minutenlang naar mijn scherm, mijn vingers hangen besluiteloos boven het toetsenbord, gedachten druppen nauwelijks door. Of er is maar één gedachte die zich eindeloos herhaalt. Ik ben moe, ik ben moe, ik ben moe, ik ben moe ... Die gedachte tuimelt een lange wenteltrap af, naar ergens diep in mij, waar ik grond weet. Ik leg ze daar neer, geef haar een dekentje, een zacht kussen. Wanneer ze eindelijk slaapt, zoek ik een andere gedachte in de bibliotheek van mijn brein. Een uitgeslapen vervangster. Ik poets haar voor de vorm nog wat op en leg haar dan de teugels om. Mijn spieren trillen als overspannen elektriciteitskabels terwijl ik haar voorttrek, al die wentelende treden opnieuw op. Als ik haar boven heb gekregen, komen mijn vingers terug in beweging en verzacht het lied van de walvis. Dan gaat het leven weer een poosje voort.
Daar kies ik voor.
Denk ik.

Vake (tris)Gedachten

Posted by Beatrijs 2012-02-07 18:22:46

De bomen kraken onder het gewicht van de sneeuw. Achter mij vaag nog het sissen van de ski's over de piste. Voor mij het pad dat nergens heen lijkt te gaan, en aan me trekt als een onmogelijk verlangen. Ik sta stil, adem gouden stof in dat de vrieskou uit de ijle lucht schudt. Mijn piepende adem warmt mijn neus onder mijn sjaal. Mijn vuist klemt zich om mijn wandelstok. Ik wortel me in deze bevroren aarde en wacht. Het zonlicht snijdt gefilterd door de sparren. Werpt gele plassen tussen de stammen. Mijn hart gaat langzamer slaan. Er ritselt iets tussen de takken. Een eekhoorntje schiet het pad over. Een vogel fladdert weg, naar hogerop, naar warmte, naar licht. Dan ben je daar. Je zet er meteen flink de pas in. Ik ga achter je aan, moet even rennen om naast je te kunnen lopen. We zeggen niets. Alles is gezegd, weten we. We stappen flink door, onze ogen naar binnen gericht, we zijn ons bewust van elkaar. Er jubelt iets in mij.

Dan ben je weer weg.

Maar je hebt me aangeraakt.

Je bent nog bij me. Voor altijd. Ik ben een deel van jou.

Blog image

Vake (bis)Gedachten

Posted by Beatrijs 2012-01-24 23:17:55

Zomaar opeens stilstaan in een kamer, met in al mijn poriën het gemis aan jou.

VakeGedachten

Posted by Beatrijs 2012-01-10 17:22:29

Nooit gedacht
dat je zo zou weggaan.
Zo stil,
zo rustig,
zo vredig.
Ik zag jou altijd
vechten,
roepen tegen het onrecht van de dood,
schreeuwen
van onmacht tegen het sterven.

Nooit gedacht
dat je
er vrede mee zou nemen,
met die man met zijn zeis.
Ik zag je
hem al een dreun verkopen,
wat dacht hij wel,
magere schrokop,
dat hij jou zomaar
kon komen halen,
zo zonder weerstand
zo zonder verzet?
Jij,
de onverzettelijke?

Altijd wel gedacht
dat je zo weg zou gaan
zo stilletjes,
toen je wist dat wij
te samen rustten,
zodat we die laatste snak naar adem
niet meer hoefden
te zien.
Je zei
zonder woorden
dat het goed was,
in die laatste glans
die we kregen van
jouw hemelsblauwe ogen.
Wij dragen die ster
voor altijd
met ons mee.

EgoleedGedachten

Posted by Beatrijs 2011-12-15 20:35:30

Vandaag las ik met stijgende verontwaardiging volgend bericht op Facebook:

Kluun schrijft over de dood van zijn vrouw, Enquist over haar verongelukte dochter, Van der Heijden over zijn gestorven zoon. Anjo Brombacher vindt het ethisch gezien niet juist als uitgevers egoleed zo exploiteren. Volgens hem horen ze hun auteurs te vragen: 'Zou je dit nu wel uitgeven?' Hij vreest dat ze eerder zeggen: ‘Schrijf maar snel door! Dan kan het nog in de catalogus, want de feestdagen komen eraan.’ Wat vindt u?”

Bron: Filosofie Magazine


Wat ik ervan vind?

Een paar jaar geleden verloor ik een baby. Nee, niet ik. We. Mijn vrouw en ik. Geen geboren baby, een buik-baby. Hij zwom nog lekker in me rond. Hoefde de wereld nog niet aan te kunnen. Mijn hele lichaam had zich naar hem gevormd. Mijn buik was een zee. Een zacht deinende beschermende zee. Mijn hart zond warme sonargolven uit naar Marius, ons zeekind. De drie eerste 'gevaarlijke' maanden gingen voorbij. Vanaf dan kon het alleen nog maar goed gaan. Maar het lot of de goden of de wind of wat dan ook beschikte anders. Marius stierf na vier maanden en een paar dagen dobberen.
Het zou te veel woorden in beslag nemen u uit te leggen hoe groot en diep en zwart en gruwelijk ons verdriet wel was. Hoe hard het was wakker te worden in een ziekenhuisbed, met een lege buik en een lichaam dat zich nog zwanger voelt. Weten dat je kind ergens in een container, een verbrandingsoven is terechtgekomen. Nooit vastgehouden. Nooit een aai of een knuffel, een oogopslag.
Mijn vrouw en ik, we werden niet begeleid. Troost was er, van een paar hechte vrienden. Verder niets.
Wij zochten ons blind een weg door ons verdriet.
We deden dat door te schrijven. Elk op onze eigen manier. Omdat ons bloed voor een deel uit inkt bestaat. Omdat we ergens heen moesten met ons verhaal en onze pijn. Papier is geduldig, vergeeft u me het cliché, het neemt zonder morren alles op dat je het toevertrouwt.
Bij mijn vrouw mondde dat uiteindelijk uit in prentenboeken. Eentje over de dood met De vraag van eend. Een ander over het verlies van een baby met In de zee van mama's buik. Weet u hoeveel reacties mijn vrouw al kreeg van lezers? Hoe troostend haar boek wel was. Hoe het had geholpen met kinderen over de dood te praten. Hoe een kindje nu de dood van zijn babybroertje beter kon verwerken.

Deze zomer las ik, in een land waar de zon ook 's nachts bleef schijnen, Tonio, van Van der Heijden. Zijn verhaal en het onze staan ver van elkaar. Maar we delen één ding. Verlies en het verdriet erom. Ik heb driftig passages aangestreept die ik herkende. Gehuild heb ik ook, ach, ik ben een vrouw, wij - het zwakke geslacht - zijn makkelijk tot tranen te bewegen. Dankbaar was ik ook. Dat deze schrijver zijn verdriet wilde delen, de verwerking, de gedachten en gevoelens errond. En ik was ontroerd. Dat een man zich zo bloot, tot op het bot durft te geven.

In het najaar verscheen Jij bent de zon nu van Guillaume Van Der Stighelen. Een bundel gedichten/gedachten/gevoelens die hij neerschreef na het overlijden van zijn zoon Mattias. 'Registraties van de verwarrende gevoelens die je overvallen.' Het is veel meer dan dat. Er is ook de tekst van Mattias' mama die je naar de keel grijpt. Er is de prachtige stem van zus Joline die door merg en been gaat. De samenhang van alle mensen die het boek en de cd maakten tot wat het is: troost. Troost, steun en herkenning voor ieder die met rouw, verlies en pijn te maken krijgt.
Ook Guillaume kreeg te horen dat hij 'te koop liep' met zijn overleden kind.
Te koop? Kon je die pijn maar verkopen, denk ik dan. Was het maar zo eenvoudig.

Vier boeken, vier verschillende verhalen, één thema.
Hadden ze er niet mogen zijn? Ach, die vraag behoeft toch geen antwoord meer?
Hebben al die uitgevers aan de dollars gedacht toen ze beslisten het boek uit te geven? Wat denkt u? Dat een uitgever een missionaris is, een vrijwilliger die niet werkt om den brode, maar bezoldigingsloos boeken de wereld instuurt omdat 'de boodschap' moet worden uitgedragen? Zag de uitgever het gat in de markt? Natuurlijk zag hij dat. Maar hij zag vast ook wat wij lezen in die boeken die er god zij dank zijn gekomen: hoe een mens terug overeind kan komen, wanneer zijn hele wereld aan stukken lijkt te zijn geslagen. Hij wist wat wij erin zouden vinden: troost en herkenning.
Hebben de schrijvers altruïstisch gedacht: ik schrijf dit op om anderen te helpen? In eerste instantie hebben ze hun pijn over het papier uitgesmeerd. 'Help me,' schreeuwden ze uit, 'red me van deze pijn,' 'zie mijn verdriet', 'zie wat ik verloren heb'.
Vindt u dat vreemd? Kom, kom. Vindt u dat eenieder maar beter met zijn pijn in een hoekje kruipt en 'dapper' zijn tranen wegslikt?
Ik deed dat, veel te lang. Het bracht me niets. Alleen maar meer zwart.
Deze schrijvers brachten me licht. Een beetje licht in al mijn zwart. Zij verdienen mijn eeuwige dank en respect.

Egoleed?
Wie vindt er in godsnaam zulke woorden uit?





RespectGedachten

Posted by Beatrijs 2011-12-07 21:59:44

Natuurlijk heb ik ook al gegrapt met het strikje. Met het euh minder goede Nederlands. Maar geef toe: als u daar stond met al die flitsende camera's op u gericht, met de blik van de koning in uw nek, met de achterdochtige adem van het land op uw strikje ... Hoe brengt u het er dan vanaf?
Mijn Frans ... ach, je me débrouille. Met priemende wijsvingers en aasgieren omringd zou dat beetje Molière in mij al snel verstikken. En dan heb ik het alleen maar over de taal.
Je moet het maar durven, dacht ik al die jaren geleden, om je te outen als je in de politiek zit en net een pedoschandaal achter de rug hebt. Ik was nog jong toen, te jong om in te schatten hoe groot die stap werkelijk was. Ik moest nog ontdekken hoe hard de wereld kan zijn.
Vandaag las ik in de krant de resultaten van het Zzzip2-onderzoek, een studie naar de levenskwaliteit van de Vlaamse holebi's. Positief nieuws: holebi's zijn vaker dan gemiddeld terug te vinden in leidinggevende functies. Een glazen plafond voor homo's of lesbiennes lijkt dus niet te bestaan.
Andere resultaten van de studie stemden me een beetje droef. Hetero's kijken nog steeds relatief negatief tegen holebi's aan. Twaalf procent vindt dat er te veel aandacht aan holebi's wordt besteed. Zestien procent vindt dat holebi's 'abnormaal' zijn. Twintig procent (dus één op vijf) vindt dat holebi's 'niet zoveel drukte moeten maken' nu ze toch gelijke rechten hebben. De helft vindt niet dat kinderen op school moeten leren dat homoseksualiteit normaal is.
Op facebook circuleert de tekst van een bekend Sinterklaasliedje, omgezet in een spottende tekst over onze premier. Ik bespaar u een volledige weergave, maar het zal u niet verbazen dat woorden als 'gedekt', 'kontje' en 'naaien' erin voorkomen.
Ontzet zag ik de tekst ook verschijnen op het profiel van 'vrienden'.
Diezelfde vrienden die oproepen tegen pesten op school en acties houden voor Music for Life.
Moet dat me ook droevig stemmen? Of veeg ik het maar weer weg van de harde schijf in mijn hoofd? Wordt de waarde van een premier gemeten aan zijn seksualiteit of aan zijn taal? Zou het niet beter zijn te kijken naar wat hij verwezenlijkt?
Laat ik het bij deze gedachte houden: respect dus, dat is wat ik heb voor onze nieuwe premier. Niet om zijn politieke ideeën, niet omdat ik opeens een socialistische of vaderlandslievende drang voel opkomen en ook niet omdat hij homo is (als dat al respect zou verdienen).
Maar omdat ieder mens die het lef heeft iets te bewegen op deze wereld respect verdient.

VerdrietSchrijfsels

Posted by Beatrijs 2011-12-07 21:48:53

Je kunt verdriet niet delen. Niet in de zin van : 'Hé joh, geef maar een stukje aan mij, dan wordt het bij jou minder.'

Je vermenigvuldigt het op die manier. Het wordt groter.

Het smeert zich uit als een rode wijnvlek op een smetteloos wit tafellaken.

Je kunt verdriet niet delen.

Het kan worden gekloond.

Iemand herkent het, of voelt het aan. Neemt het voor een stukje met zich mee.

Ook zo wordt het groter.

En het is niet langer jouw verdriet.

Het heeft een andere kleur gekregen.

De kleur van wie het nu met zich meedraagt. Van wie het zich eigen maakt.

Je kunt verdriet niet delen.

Er zijn geen feilloos juiste woorden die jouw verdriet kunnen tekenen.

Er is geen mogelijkheid te schilderen, te zingen, te schreeuwen hoe dat zwarte gat je naar adem doet snakken,

je leegrooft,

je tegen de grond drukt.

Je kunt verdriet niet delen.

Soms herken je het

op een trieste manier,

zoals de aarde weet dat op lichtjaren verwijderd

er een planeet met zoveel procent van haar eigenschappen

rondwentelt in het oneindige heelal.

Nacht (bis)Schrijfsels

Posted by Beatrijs 2011-12-07 21:47:44

De nacht heeft

gemoedelijk haar armen om me heen geslagen.

Ze duwt me naar het lege blad,

geeft me een schouderklopje,

nipt giechelend van mijn glas,

- te zwaar voor haar -

ze laat me zuchtend achter

in een gulzig-gele plas licht.

In de tuin neemt ze een hap lucht

schudt mijn spinrag van zich af,

port plagend een vogel wakker

die statig schril een liedje fluit

en dan weer indommelt

in het dekbed

van zijn zijden veren.

De nacht aait mijn wang

veegt er het zout weg

en knikt sussend

wanneer mijn knijpende hart

zijn inkt uitsmeert.

Ze zal alvast

koffie zetten.

BloedFoto's

Posted by Beatrijs 2011-12-07 21:46:38

Een kind

niet het mijne

het draagt mijn bloed

niet met zich mee.

Een man

een beeld

een stad

mijn stad

die ik bloedend

achterliet.

Een gesprek

kind

beeld

stad.

De rivier stroomt.

Het bloed kruipt waar

het niet gaan kan.Blog image

MaanSchrijfsels

Posted by Beatrijs 2011-12-07 20:28:49

Ik strekte mijn arm
bedekte de maan met mijn hand
zag de nacht
roze.